Weblog

  • Ik denk nog vaak aan Udaya

    vrijdag, 3 april, 2015

    Twee jaar lang, van 2008-2010, heb ik op 3 scholen Engelse les gegeven aan kinderen tussen de 10 en 12. Nou ja, lesgeven is een groot woord want ik ben namelijk helemaal geen geschoolde lerares. Maar ik deed het in ieder geval wel met heel veel inzet en plezier. Aan de hand van de Amerikaans methode ‘Backpack’ boden we de kinderen een andere manier van Engelse les aan: heel visueel, met veel liedjes en knutselprojecten, en met veel interactie in kleine groepjes. Totaal anders dan het klassikale ‘dreunwerk’ wat ze gewend waren. Terugkijkend op 3,5 jaar India is het voor mij absoluut de beste ervaring geweest.

     Madhuranagara governmentschool india   

     

    Ik denk nog vaak terug aan de kinderen. Grote indruk hebben Udaya, en aan zijn vriend Santhosh van de Maduranagara school op mij gemaakt. Maduranagara is een dorpje onder de rook van Bangalore, ongeveer 10 kilometer van waar wij woonden. Het dorp zal inmiddels wel opgeslokt zijn door de stad. 5 jaar geleden telde Bangalore namelijk zo’n 5 miljoen inwoners, inmiddels al meer dan 8 miljoen. Indertijd was de weg naar Madhuranagara nog een hobbelige grevelweg en had je echt het idee dat je ver van de moderne stad verwijderd was.

     

    Madhuranagara governmentschool india

     

     

    De gemeenteschool van Madhuranagara had geluk want zij waren geadopteerd door de Lions Club van Bangalore-Whitefield . De Lions club voorzag de school van leermiddelen, betaalde het salaris van een extra leerkracht en legde een paar toiletten aan. Ook kochten ze voor alle 80 kinderen van de school schoenen, organiseerden ze een sportdag en gaven ze kadootjes met kerst. Kortom: het was een feest voor de kinderen om op die school te zitten! Samen met een aantal vrijwilligers van de Lions club verzorgden we ondersteuning bij de lessen, o.a. de Engelse les. Dit waren allemaal Indiase middenklasse-vrouwen die allemaal een tijdje in Amerika hadden gewoond. Ik was de enige niet-Indiase, en dan ook een bezienswaardigheid voor de kinderen.

     

    Het lager onderwijs in India is nogal een uitdaging voor de regering, met naar schatting zo’n 400 miljoen kinderen jonger dan 14 jaar. Voor degenen die het kunnen betalen zijn er de prive-scholen, waarvoor moet worden betaald door de ouders. Dat varieert van een paar tientjes tot honderden euro’s per jaar. Voor de rest zijn er de gratis ‘Government schools’. Deze scholen functioneren soms goed, maar met name op het platteland loopt het er vaak niet zoals het zou moeten lopen: leerkrachten komen niet opdagen, gebouwen zijn vervallen, het geld voor de leermiddelen is verdwenen, etc.

     

    Madhuranagara governmentschool india

     

    Udaya en Santhosh waren 2 jongens in grade 4 (groep 6) en dikke vrienden. Het waren ‘boefjes’ natuurlijk, en deze foto genomen door de spijlen van het raam is misschien wel veelzeggend (Udaya is degene met de balk voor zijn ogen).

     

    Government school india klas

    Soms nam ik mijn eigen kinderen mee naar de Madhuranagara-school. De schoolvakanties van de government scholen en de internationale school (waar mijn kinderen op zaten) weken namelijk nogal af. Zij zaten dan achterin de klas te tekenen of zo. Onze kinderen waren natuurlijk helemaal gewend met Indiase kinderen om te gaan, maar dit waren toch wel hele andere kinderen dan in de buurt of op school. Het was voor beide kanten wat onwennig, ook goed te zien op deze foto waar mijn jongste zoon Bas (even groot maar wel wat jonger dan Udaya en Santhosh) een beetje moeilijk kijkt. Maar kinderen zijn er toch makkelijker in om contact met elkaar te maken.  Udaya was vooral degene die heel graag zijn vriendschappelijke bedoelingen wilde tonen. Hij klom in de Tamarinde-boom die op het schoolplein stond en plukte een verse boon, maakte hem open en bood de zoet-zure inhoud aan Bas aan. Zo’n mooi gebaar! Het ontroert me weer als ik er aan terugdenk. Het brak het ijs, en vervolgens kon er tikkertje worden gespeeld e.d. en hadden de kinderen dikke pret met elkaar.

     

    School india kinderen

    Santhosh en Udaya waren allebei bijzonder slim. Aan het eind van grade 5 was er voor veel kinderen in het dorp geen kans meer op vervolgonderwijs, maar dankzij een beurs van de Lionsclub konden zij door naar ‘Middle-school’. Inmiddels zijn ze een jaar of 15 en ik ben heel benieuwd hoe het met ze gaat. Hopelijk krijgen ze, en pakken ze de mogelijkheid om door te leren en uit de armoede te ontsnappen.  

     

    Lees ook dit blogbericht over kinderarbeid .