Weblog

  • Wereldburen

    maandag, 1 februari, 2016
    Sinds een tijdje ben ik wereldbuur en dat voelt goed! Ik ben er afgelopen zomer mee begonnen omdat ik vond dat ik mezelf op een of andere manier nuttig moest maken in dat grote vluchtelingenvraagstuk. Gaandeweg blijkt dat het me enorm veel voldoening geeft om met vrouwen van andere culturen in contact te komen. Het verrijkt mijn leven en verruimt mijn blik.

    Wekelijks ga ik thee drinken bij Farida, moeder van een 9- jarig meisje en afkomstig uit Afghanistan. Ze heeft haar inburgeringsexamen al gehaald en spreekt al best goed Nederlands. Ze wil graag wat meer ervaring opdoe met converseren want ze wil graag verpleegster worden en daarvoor moet ze taalniveau 2F hebben. En daarom heeft ze bij Wereldbuur een aanvraag gedaan voor een taalcoach. En dat mag ik dus zijn! We lezen samen de Startkrant, we helpen haar dochter met taalsommetjes, we bekijken haar trouwalbum, we bestuderen haar arbeidscontract bij een schoonmaakbedrijf, we schrijven nieuwjaarskaarten en we lezen de bijsluiter bij haar slaapmiddelen. Allemaal taal! Ik vraag haar waarom ze slaapmiddelen slikt en ze vertelt me dat ze zo'n last heeft van enge dromen: elke keer weer diezelfde droom, van Talibanstrijders die ze vanuit haar huis in Afghanistan over de heuvels ziet aankomen.....Taalles aan vluchtelingen
    (foto: www.taalaanzee.nl) .
    In het buurthuis in ons dorp wordt aan niet-Nederlandstaligen ook 3x per week taalles aangeboden en daar ben ik ook ingerold. Het gebeurt allemaal door vrijwilligers, en erg gestructureerd en professioneel gebeurt het niet. Maar wel met veel enthousiasme! Daar heb ik Helana leren kennen uit Syrie, een joviale, gezellige vrouw van midden veertig met 2 kinderen op de middelbare school. Ze is erg gedreven om de Nederlandse taal te leren. Ze is vrolijk, behulpzaam en zo op het eerste gezicht lijkt alles koek en ei. Maar tijdens een wat serieuzer gesprek vertelt ze dat haar oudste zoon 3 jaar geleden in Syrie niet was thuisgekomen na zijn werk. 21 jaar was hij. Spoorloos  verdwenen. Geen idee wat er met hem is gebeurd.

    Dat grijpt mij, als moeder van 2 puberzonen, heel erg aan. Je denkt er natuurlijk over na hoe je zelf met zo'n situatie zou omgaan. Dat weet ik niet. Maar gelukkig is het mij niet overkomen. Het opent even mijn ogen hoe bevoorrecht ik ben. Vervolgens ga ik weer over tot de orde van de dag: er moeten boodschappen gedaan, kinderen naar hockey gebracht, eten gekookt..... Maar het kleurt wel mijn beeld. Al die duizenden vluchtelingen, allemaal met hun verhaal ... Deze vrouwen geven ze een gezicht. Volgende keer als ik een huilene Syrische vrouw op tv zie dan denk ik aan Helana, en als ik een Taliban-slachtoffer zie dan denk ik aan Farida. Deze vrouwen hebben onze solidariteit nodig!