Weblog

  • Children's Day

    vrijdag, 18 november, 2011

    Op 20 november wordt over de hele wereld International Children’s Day gevierd en met name in India wordt deze dag uitbundig gevierd. Heel goed, want in India valt er nog veel te verbeteren aan de rechten van het kind. Zo wordt er jaarlijks in Bangalore, rond International Children’s Day, the Bala Mela georganiseerd. Dit is een groot feest voor ongeveer 10.000 kansarme kinderen, bijvoorbeeld straatkinderen, of kinderen die onder moeilijke omstandige leven.

    In 2008 (alweer 3 jaar geleden) was ik 1 van de 600 vrijwilligers die aanwezig was op de Bala Mela. De meeste vrijwilligers waren sociaal werkers van diverse ngo’s, weeshuizen, opvangcentra, etc. Daarnaast een heel groot aantal studenten, bijvoorbeeld van de sociale academie. Er was ook een klein groepje van zo’n 50 expats, waarvan ongeveer de helft Nederlanders.  Hieronder mijn verslag van destijds.

       

    De dag begon het vroegst voor de ‘transportploeg’ want die gingen al vanaf 6 uur rijden om op afgesproken plaatsen de kinderen op te pikken. Dit gebeurde met bussen die door een aantal scholen ter beschikking waren gesteld. Ik was ingedeeld in de ‘kookploeg’ en wij moesten om 7 uur beginnen met het samenstellen van het ontbijt en het voorbereiden van de lunch.

    Het ontbijt was simpel: een appel, een broodje, een pakje koekjes en een flesje water, dit alles in een plastic tasje. Dit was iets kariger dan van tevoren was bedacht; het idee was om een jute tasje te geven (milieuvriendelijker) en nog een musli-reep en een flesje sap. Maar ondanks de gulle bijdrage van een heleboel mensen was er helaas minder geld binnengehaald dan gehoopt. Met name de bedrijven hebben zich teruggetrokken, vanwege de financiele crisis. Afijn, de kinderen waren er blij mee, en voor hun was dit al een enorme tractatie.

         

    De kookploeg stond onder leiding van een zeer ervaren man die dit al voor de 8e keer deed. Enorme grote pannen stonden klaar om in gekookt te worden op met hout gestookte vuren. Ik mocht helpen met het pellen van 10.000 gekookte eieren.

         

    Vanaf een uur of 8 kwamen de bussen aan en stroomden de kinderen het terrein op. Zij werden eerst geregistreerd en langs de medische post geleid. Er waren een paar artsen en tandartsen die de kinderen onderzochten. Vorig jaar hadden de artsen 27 kinderen eruit gepikt die lepra hadden. Ik weet niet of dat dit jaar weer zo was. De tandartsbus deed me denken aan de schooltandarts van vroeger. De kinderen werden niet gedwongen om erin te gaan, maar de meesten vonden het wel interessant. Maar als je ze op de stoel zag zitten, dan keken ze wel even benauwd.

        

    Daarna konden de kinderen of naar het grote podium gaan kijken, of naar de kramen met spelletjes gaan. Op het podium was een voortdurende show van groepjes kinderen die dansten of muziek maakten. Zij hadden zich daar van tevoren voor kunnen opgeven via hun ngo. De hele dag galmde de Bollywood-muziek over het terrein. De meeste Indiase kinderen kunnen heel leuk dansen. Voor de kinderen was het uiteraard een fantastische ervaring om op zo’n groot podium voor zo’n mensenmasse te kunnen optreden. De kinderen genoten er zichtbaar van.

          

    Als ik even ‘vrij’ was liep ik rond over het terrein met mijn fototoestel en ze vonden het allemaal heel leuk om te poseren en even te kletsen (hun Engels te oefenen).

        

    Om een uur of 11 kwamen de ‘belangrijke gasten’, o.a. mr. Oscar Fernandes – minister van Arbeid & Werkgelegenheid van de provincie Karnataka (waar Bangalore onder valt). Hierna volgde een hoop ceremonieel en een aantal officiele toespraken waar ik allemaal niets van gehoord heb. Later las ik in de krant dat hij mooie beloftes heeft gedaan: er komt binnenkort een wet die onderwijs verplicht voor alle kinderen, en er komen 100 extra scholen om straatkinderen te rehabiliteren.

    Dat wordt hoog tijd, want de situatie voor heel veel kinderen in India is nog steeds erbarmelijk. Er zijn ongeveer 400 miljoen kinderen jonger dan 18 jaar, en minder dan de helft gaat naar school! 50% van de jongens en 58% van de meisjes verlaat de school vroegtijdig. Er zijn naar schatting 20 miljoen jonge kinderen die gedwongen worden te werken. Deze cijfers gelden voor India als geheel; voor de provincie Karnataka zijn de cijfers wel iets minder ongunstig.

    Voor de kinderen was het hoogtepunt de komst van een filmacteur: Shiva Rajkumar (Nooooooit van gehoord!) Wij als vrijwilligers werden gesommeerd een haag te vormen om de kinderen tegen te houden. Maar dat lukte maar half en de hele situatie was op dat moment erg chaotisch. Er hadden zo kinderen vertrapt kunnen worden, maar gelukkig raakte niemand gewond. Shiva Rajkumar zong en danste wat op het grote podium en de kinderen gingen uit hun dak! Het lawaai was oorverdovend.

            

    Daarwas het tijd om te eten. De lunch was erg goed georganiseerd en ook het leukste om te doen. Er waren 14 tafels waarachter vrijwilligers stonden om de borden vol te scheppen: een kwak gekruide rijst, een sausje en een gekookt ei. En daarbij kregen ze een lollie. Het duurde al met al ruim een uur om 10.000 borden te serveren. De kinderen genoten er erg van. Het rook ook echt lekker, maar ik heb het toch maar niet gegeten. Ik was erbij toen het klaar­gemaakt werd.....

    Na de lunch vervolgde het progamma op het podium en gingen de spelletjeskramen weer open. Ik ging een tijdje helpen om de orde te handhaven bij de kraampjes. Dat was behoorlijk intensief. Per kraam stonden wel zo’n 100 kinderen te dringen om aan de beurt te komen. Ik zei maar steeds: “GO BACK!!  DON’T PUSH!!”, en op een gegeven moment gingen ze dat allemaal nadoen en hadden de dikste pret. Het bleef gelukkig wel leuk. Later hoorde ik dat er bij een andere kraam een serieuze vechtpartij was geweest tussen 2 groepen met jongens, maar er waren genoeg getrainde professionals om dat in de kiem te smoren.

             

    .

    .

    .

    En toen begon het toch nog te regenen.... Het was voorspeld en het zag er al de hele dag naar uit maar gelukkig was het tot half 4 droog gebleven. Daarmee was het feestje een uurtje eerder afgelopen dan gepland. De bussen vertrokken weer met de kinderen en de vrijwilligers mochten gaan opruimen. Nog even helpen zoeken naar de verdwenen steen van de sjoelbak van Gerda, maar helaas. Om 6 uur konden we moe maar tevreden naar huis!