Weblog

  • Best een avontuur

    donderdag, 20 juni, 2013

    Een paar krabbels op een papiertje wat ik vond in een oud notitieblok.... brengen me 3 jaar terug in de tijd. Ik ben trots op mezelf dat ik zomaar deed! Ik ging in mijn eentje vanuit Bangalore met het vliegtuig naar Chennai om een producent op te zoeken. Wat een geweldige ervaring was het, en best wel een avontuur. In ieder geval een hele goede herinnering.

    Hierbij de krabbels, aangevuld met wat meer woorden om er een lopend verhaal van te maken.

     

    Op het vliegveld ben ik ineens in een andere wereld. Het vliegveld van Bangalore is spiksplinternieuw en heel modern. Hier zie je alleen maar mensen die een vliegreis kunnen betalen, de middenklassers dus. Geen armoe, geen viezigheid, geen herrie en geen hitte.

    Bij de security check sluit ik aan in de rij voor de vrouwen. Er is maar 1 rij voor de vrouwen, voor mannen zijn er 4. Iedereen wordt gefouilleerd, de vrouwen discreet achter een gordijntje, uiteraard door vrouwelijke agenten.

    Vliegveld van Chennai          Vliegveld chennai ambassador

     In Chennai is het vliegveld heel anders. En het is er superwarm! Ik loop naar buiten door een haag van wachtende chauffeurs en zoek een bordje met mijn naam erop. Gelukkig, daar is hij, de chauffeur van Nupur. Hij brengt me in minder dan een halfuur naar haar kantoor (of eigenlijk het kantoor van het familiebedrijf, iets in de kledingindustrie). En daarbinnen is het weer extreem koud. Waarom staat die airconditioning toch altijd zo koud?

    Ik ken Nupur van de cursus voor Women Entrepeneurs (van IIM-Bangalore). Zij maakt tassen en laptophoezen van billboards, sari-stof en restjes leer. Toen ze ze me voor het eerst liet zien, een half jaar geleden, was ik er meteen helemaal weg van. Ze heeft haar design-studie in Amerika gedaan en ze heeft dan ook een hele westerse blik.

    Idli

    Nadat we een uur of wat hebben gepraat en ik zo’n beetje iedereen ben voorgesteld, gaan we lunchen. De chauffeur brengt ons naar Murugan’s Idli Shop. Dat is een begrip in Chennai. We eten een tradioneel Idli-gerecht, typisch zuid-Indiaas. Een idli is een wit zacht balletje van gefermenteerde rijst en bonen, en je eet het met een hete saus (sambar) en een dipsaus van kokos. Ik vind het heerlijk! We sluiten af met een zuid-Indiase koffie. Een echte! Hij is superheet, sterk, mierzoet en heeft een mooie laag melkschuim. Hij wordt geserveerd in 2 stalen kommetjes. Het is de bedoeling om de koffie over te gieten van de ene in de andere kom net zolang totdat de koffie is afgekoeld. En dat moet liefst zo snel mogelijk want het is niet de bedoeling dat je lang natafelt. Er staan namelijk al heel veel mensen te azen op een tafeltje.

    zuid-indiase koffie     zuid-Indiase koffie overgieten

    Na de lunch gaan we met de auto naar de Leather Craft Factory. Dit is de belangrijkste reden van mijn bezoek. Ik wilde namelijk weten hoe de tassen gemaakt werden. Nou is dit niet de fabriek waar de huidige voorraad is gemaakt (want die zijn gemaakt in een kleine werkplaats in Calcutta, waar ze eerst woonde), maar dit is de fabriek waar ze een nieuwe lading wil laten maken. De fabriek is ISO-gecertificeerd en wordt eens in de 3 jaar gecontroleerd. De werkomstandigheden zijn dus volgens de ‘norm’ maar naar onze westerse maatstaven toch niet al te best.... het is er heet en lawaaiig.

    Leather craft factory

    De ISO-norm schrijft o.a. voor dat de werkplekken niet te dicht op elkaar mogen zijn. Op de grond zijn markeringen aangebracht voor de vrije ruimte. Zodoende is de veiligheid beter gewaarborgd (bijv. In geval van brand). Ook moeten er branduitgangen zijn. En er moeten aparte toiletten zijn voor vrouwen. En ook een aparte plek voor vrouwen om te lunchen. Of eigenlijk voor de mannen, want 80% van het personeel is vrouw.

    Op het pribord hangt een een A4-tje met daarop: ‘minimum wageper July 2009: 2800 rupees’ (dat is ongeveer 45 euro). Overal hangen posters tegen kinderarbeid. In dit soort fabrieken zul je geen kinderarbeid meer tegenkomen maar helaas komt kinderarbeid nog heel veel voor in India.

    Bij binnenkomst vertelt Nupur dat de chef net een baby heeft gekregen. In Nederland zou ik meteen vragen of het een jongen of een meisje is, maar in India ligt dat nogal gevoelig. Daarom vraag ik: “what is the name of your baby?”. Hij zegt: “Anju”. Hierop reageert Nupur verbaasd: “I didn’t know you had a name already”.  In India is het namelijk gebruikelijk om pas na een half jaar of langer pas een naam te geven.

    Ik kom er gaandeweg het gesprek achter dat de chef een neef van Nupur is. Ze vertelt dat ze ook haar materialen via een familielid krijgt. In India is het hebben van relaties erg belangrijk, vooral de familierelaties.  Er bestaat wel zoiets als de ‘Yellow pages’ maar die gebruikt niemand. India heeft een netwerkcultuur. Als je bijvoorbeeld een loodgieter nodig hebt dan vraag je rond in je familie- en vriendenkring.

    Nalli Silk Sarees chennai

    Na het bezoek aan de fabriek gaan we shoppen! We gaan naar dé sari-shop van Chennai: Nalli Silk Sarees . Hier kijk ik echt mijn ogen uit. Een groot gebouw van 4 verdiepingen vol met toonbanken met daarachter kasten vol met sari’s in alle soorten en kleuren. Een walhalla voor de gemiddelde Indiase vrouw. Er zijn sari’s van een paar honderd rupees (van synthetisch materiaal) maar er zijn er ook van duizenden rupees: van zijde, handgeweven, geborduurd met goud. Het kan niet op!

    Nalli Silk Sarees chennai  Nalli Silk Sarees chennai   Nalli Silk Sarees chennai

    De mannen achter de toonbank willen maar wat graag hun koopwaar laten zien. Ze trekken een paar sari’s van de plank en spreiden ze uit over de toonbank. De mannen vouwen de sari’s weer geduldig op. Een hele kunst om zo’n lap van 8 meter weer netjes op te vouwen.

    Daarna nemen we afscheid en word ik bij Amathist gedropt. Dit is een boutique in een oud koloniaal huis met daarbij een restaurant. Ik kan heerlijk buiten zitten in de tuin. Amathyst is echt een plek waar de rijke Indiers komen. Ik zie er ook veel blanken (expats). Echt een oase middenin de hete en hectische stad Chennai met z'n 6 (of inmiddels al 7?) miljoen inwoners en voortdurende verkeerschaos.

    Amathyst chennai

    Intussen is de chauffeur weer teruggekomen om mij naar het vliegveld te brengen. Wat een luxe, en wat een service van Nupur dat ze dat allemaal voor me regelt. Het is inmiddels behoorlijk gaan regenen. De regen komt met bakken uit de lucht. Echt een monsoen-bui. Hierdoor koelt het een beetje af.

    Ik ben ruim op tijd op het vliegveld en mijn vlucht is ook nog eens een uur vertraagd. Dan duurt het wachten lang in die bedompte vertrekhal. Het voordeel is dat ik nu de tijd heb om de gebeurtenissen van de dag op te schrijven.