Weblog

  • Wat kunnen we maken?

    woensdag, 19 augustus, 2009

    Vandaag naar Kalpana om te bespreken welke producten zij voor Emax Domina kan maken. Ik ben via een Nederlandse kennis in Bangalore aan haar gekomen. Zij heeft een aantal vrouwengroepen onder haar hoede die allerlei producten maken en Kalpana probeert die aan de man te brengen. En dan het liefst in het buitenland. Dus zij wil graag met mij praten want zij heeft grote hoop dat ik haar spullen in Nederland weet af te zetten.


    Kalpana houdt kantoor in een straatje achter Gandhi Bazar, een drukke winkelstraat in Basanavagudi, een van de oudere stadswijken. Het zijstraatje is precies wat je van een Indiaas zijstraatje verwacht: rommel op straat, vage winkeltjes waar mensen voor zitten en hopen op klanten, honden die op straat liggen, en verkeer wat zich er luid toeterend doorheen wurmt. Hier en daar een zwerver. Het is warm en het stinkt!

     

    Iliyas dropt me op de hoek want het is eenrichtingsverkeer. Hij gaat proberen aan de andere kant een plekje te vinden om te parkeren. Ik loop met mijn tas en mijn map de straat in. Ik heb niet het gevoel dat de mensen naar me kijken, misschien omdat ik doelbewust naar het derde portiek loop en daar de trap opga. Ik weet de weg, ik ben er vaker geweest. Op de eerste verdieping moet ik loop ik over een open balkon, langs een kantoor van een grafisch ontwerper, langs een naai-atelier, en langs een kantoor van een financieel adviseur. Helemaal aan het einde in de hoek zit Kalpana achter een deur met een matglazen raam.

     

    Het kantoor van Kalpana is een inmense zooi! Het is maar een klein hokje van ongeveer 2 bij 4 meter. Aan de ene kant staat een bureau met erachter een grote open kast, en ervoor 2 stoelen voor de gasten. Aan de andere kant liggen stapels met rommel.

     

    Eerst wat prietpraat. Niet meteen ter zake komen, dat is zo Hollands! Zij vraagt hoe mijn vakantie was, zij vertelt over haar gezondheid. En dan toch vrij snel gaan we over op de handel.

     

    Het is een beetje een teleurstelling, omdat wat ze laat zien absoluut niet is wat ik wil! De kleuren kloppen niet, de afwerking is net even te slordig, en de tas die ze speciaal heeft gemaakt is gewoon niet mooi! Ik besef dat ik zelf niet goed genoeg ben voorbereid. Ik weet gewoon nog niet wat ik wil! Ik had gehoopt dat zij met een leuk product tevoorschijn zou komen, maar het dringt tot me door dat zij het niet voor me kan verzinnen. We komen tot de conclusie dat ik eerst duidelijke ontwerpen moet maken, en dat ik voorbeeldstoffen moet hebben. De oude sari’s die ik ter illustratie had meegenomen zijn het net niet: de kwaliteit is niet goed, of de kleur niet. Kalpana stelt voor dat ze me meeneemt naar een naaiatelier van een kennis van haar. Daar zijn genoeg stoffen, en ook zogenaamde ‘second choice’ stoffen, oftewel afgekeurde materialen die voor een goedkopere prijs worden verkocht. Ik zeg dat dat niet valt onder de noemer ‘waste’. Maar goed, voor de beeldvorming in de ontwerpfase kunnen we daar wel mee werken.

     

     

    Ze wil ook graag dat ik dingen van papier bij haar laat maken. Ze had me vorige keer al voorbeelden laten zien van wat haar vrouwen kunnen. Maar het is zo moeilijk duidelijk te maken dat nou net niet de producten zijn waar ze in het westen op zitten te wachten. Wel knap gemaakt, zonder twijfel.

     

    Pas om half 2 ga ik weer naar buiten. Het is echt warm in de zon en ik heb erge honger dus ik krijg het gevoel dat ik ga flauwvallen. Maar gelukkig komt Iliyas al snel voorrijden. Ik gooi al mijn spullen weer in de auto en stap dankbaar in. Ik vraag of hij even over de Gandhi Bazar wil rijden om te zien of er ergens een plek is om te eten. Genoeg eetplekken maar niets dat me aanspreekt, danwel vertrouw. Dus laat ik me naar Lifestyle brengen (hét warenhuis van Bangalore) want ik weet zeker dat ik daar een hapje kan eten. En dan kan ik ook meteen even kijken wat ze daar voor sari’s verkopen.